Jæja félagar! Þá er komið að annarri af langlokum þessa sumars. Eins og þið vitið sennilegast þá fór ég mína aðra ferð á Hornstrandir nú í vor. Eftir að hafa horft á Hornbjarg ulla á mig síðasta sumar þar sem ég stóð á Hælavíkurbjargi var ekki annað hægt en að traðka svolítið á Hornbjargi þetta árið, ekki er hægt að sitja og bora í nefið þegar helmingur af skrímslinu er eftir. Svo hér kemur sagan nokkuð löng, eiginlega mjög löng, ég vona að þið hafið gaman af ef þið nennið að lesa.

Stefnan var aftur tekin norður í rassgat. Framundan voru átta dagar í paradís með þrjóskuna að vopni, bros á vör og eld í hjarta. Með í för var mamma mín og góður hluti af hópnum sem við gengum með í fyrra. Fararstjórinn Sigga Lóa var sú sama og í fyrra og gamli maðurinn Magnús lét sig ekki vanta, hann er án vafa hressasti 75 ára gamli maðurinn sem ég þekki. Svo bættust nokkrir góðir göngufélagar við í hópinn, samtals vorum við 23.

Við lögðum af stað að morgni föstudagsins 22. júní 2007, þennan fyrsta dag þurfti að keyra til Norðurfjarðar, eins langt og vegurinn nær, eða svona næstum því. Svo heppilega vildi til að mamma gleymdi ökuskírteininu sínu og því varð ég að keyra alla leiðina norður og þótti það hreint ekki leiðinlegt. Við stoppuðum á Borgarnesi og keyptum sumarblóm til að setja á leiðið hjá nöfnu minni á Drangsnesi. Við komum á Drangsnes um eftirmiðdegið og stoppuðum þar góða stund vegna hluta sem ég mun skrifa um eftir þessa langloku. Svo tók við frekar smeyk keyrsla til Norðurfjarðar. Vegurinn er ekki mikið breiðari en bíllinn með fullt af útskotum ef svo óheppilega vildi til að einhver annar væri á ferðinni þarna á hjara veraldar. Á leiðinni keyrir maður gengum firði og víkur sem maður heyrir ekki oft um eins og til dæmis Djúpavík, en þangað sigldi eitt sinn mikill framfaramaður skipi sínu í strand. Um borð var allt efni sem þurfti til að byggja eina síldarverksmiðju sem hann og gerði þarna í Djúpuvík. Auðvitað er þessi verksmiðja grotnuð niður núna, en staðurinn á sér samt þessa sögu og rústirnar standa þarna enn, bæði af verksmiðjunni sjálfri svo og skipinu sem flutti hana á staðinn.Við settumst inn á Hótel Djúpavík og fengum okkur súpu og fisk með kaldri kók. Það er náttúrulega ekki annað hægt en að styrkja það frábæra fólk sem er að reyna að halda smá lífi á þessum gleymdu stöðum. Við komum svo á Norðurfjörð upp úr klukkan níu um kvöldið. Við gistum þessa fyrstu nótt í húsi ferðafélagsins á Valgeirsstöðum. Hinir ferðafélagarnir týndust smán saman á staðinn, drukku einn bolla fyrir svefninn og lögðust til hvílu.

Laugardagsmorgun rann upp bjartur og fagur og lofaði fallegan dag. Töskum, pinklum, kössum og pokum var stabblað á bryggjuna í Norðurfirði, konurnar í Kaupfélaginu límdu og röðuðu sem mest þær máttu enda vanar að sjá um trúss fyrir svanga ferðalanga. Allt gekk þetta vonum framar og rúmlega tíu lögðum við úr höfn og sigldum sem leið lá í átt að Hornvík. Báturinn sem gerður er út af Reimari (já það er mannsnafn) frá Bolungarvík á Hornströndum var ótrúlega magnaður og flaug hreinlega áfram á spegilsléttum sjónum, þetta var bara eins og að sulla í baði. Ég stóð aftan á bátnum með myndavélina að vopni og skimaði og skoðaði það sem fyrir augu bar. Þarna sigldum við fram hjá Ófeigsfirði, Eyvindarfirði, Drangavík og Drangaskörðum sem óhætt er að segja að séu langt frá því að vera það ljótasta sem ég hef séð. Mér varð títt hugsað til þeirra krafta sem náttúruöflin notuðu til að mynda og móta þetta undarlega og stórfenglega landslag sem er á þessu svæði. Drangskörðin hafa heldur betur mátt finna fyrir því síðustu aldir, veðurbarin standa þau þó sterk og glotta mót sólu, fullviss um að þarna munu þau enn standa næstu þúsund ár. Það mun tíminn þó einn leiða í ljós.

Áfram sigldum við fram hjá þröngum Bjarnarfirði, framhjá Reykjafirði, Furufirði, Barðsvík og fleiri fellingum með fallegum nöfnum sem við áttum svo eftir að ganga um. Ef þið lesið áfram fáið þið að heyra sögurnar þaðan. Eftir rúmlega tveggja tíma siglingu komum við að Hornbjargi. Skipstjórinn byrjaði á því að sigla inn í Blakkabás þar sem foss steypist fram af bjarginu, fossinn notaði hann til að þrífa bátinn, alltaf gott að losna við saltið eins og þið getið rétt ímyndað ykkur J Við sigldum svo undir mögnuðu bjarginu, horfðum á fuglinn steypa sér fram af klettinum og svífa um án þess að þurfa að blaka vængjunum. Mest var þarna af ritu, slatti af langvíu og stuttnefju, einstaka svartbakur og einn og einn fágætur skratti sem ekki var lentur á matseðlinum hjá herra rebba.

Við sigldum fyrir Hornbjarg og inn í Hornvík, en það er víkin á milli bjarganna tveggja Hornbjargs og Hælavíkurbjargs. Þar vorum við sett í land og ég hrópaði húrra fyrir því að hafa ekki fundið til sjóveiki. Þegar allt var komið þurrt í land gengum við upp í dal sem heitir Hvannadalur og er undir Hælavíkurbjargi en uppi á því bjargi höfðum við gengið árið áður. Þar settumst við að snæðingi og fyrsta samlokan með smjöri og spægipylsu rann ljúflega niður í steikjandi sól og blíðu. Þarna skildum við pokana eftir og gengum út á Langakamb. Langikambur er stór hraundrjóli sem gengur langt út í sjó undir Hælavíkurbjarginu. Það er hægt að ganga eftir kambinum alveg út á brún og horfa niður í sjóinn eða góna á bergveggina sem teygja sig hátt til himins bæði til vinstri og hægri. Kamburinn sjálfur er allur sundurgrafinn eftir lunda svo víst er að þarna hefur oft verið kátt á hóli. En nú var ekki svo mikið sem einn fugl þarna ofan á kambinum, ekki einu sinni finka. Eitthvað var að fugli í snarbröttum hliðunum en ofan á kambinum var einungis eggjaskurn. Hvernig skyldi það hafa gerst? Kannski að guð almáttugur hafi ákveðið að þarna á kambinum skyldi hann búa sér til eggjahræru á þessum yndislega degi.

Eftir þetta var pokanum skellt á bakið og stefnan var tekin á náttstað í Hornbjargsvita, sem stendur í Látravík. Það var þó hægara sagt en gert að komast þessa fallegu leið. Þarna var gengið eftir mjóu einstigi sem liggur utan í snarbrattri fjallshlíð. Ég er það heppin að vera ekki lofthrædd og fannst þetta því bara nokkuð skemmtileg ganga, en ég fann mikið til með þeim sem þjást af lofthræðslu því þetta var engin sunnudagsganga. Í botni Hornvíkur lögðumst við í sólbað á sólpalli sem stóð þarna eins og álfur á hól. Eitt sinn stóð þar víst líka bústaður en hann tókst á loft og varð af eldspýtum í einhverjum vetrarstorminum. Sólpallurinn stendur þó enn og stóð heldur betur undir nafni þennan fyrsta dag, þarna brann nebbinn í þriðja sinn þetta sumarið og eyrun fengu rækilega að kenna á því. Leiðin lá svo yfir sandöldurnar þarna í Hornvíkinni öðru nafni Hafnarsand. Svo þurfti að vaða yfir Hafnarós og upp í fyrsta skarðið í þessari ferð sem heitir Kýrskarð. Afskaplega falleg leið með sýnishorni af alls kyns undirlagi t.d. stórgrýti, sandi, grasi, snjó og mýri, allt á tilboðsverði í sama beljuskarðinu.

Þegar hæsta toppi í Kýrskarði var náð sá maður Hornbjargsvita framundan, að því virtist fimm mínútum fyrir neðan svo rúmum klukkutíma seinna komust við að honum. Þvílík blíða sem var þennan dag, það var langt frá því að vera gönguveður því lýsið lak af manni, ég blótaði líka upphátt fyrir að hafa farið í þessi ullar-druslu-nærföt um morguninn. Heima í vita beið okkar svo hakk og spaghettí og besta tveggja mínútna sturta sem ég hef farið í mánuðum saman. Það var svolítið sérstakt að gista þarna í vitanum á þessum afskekkta stað. Þarna bjó fólk í fjölda ára, er ekki hægt að segja að það séu forréttindi að fá tækifæri til þess arna. Ég svaf eins og steinn um nóttina í litlu herbergi með sjö öðrum, hrotukórinn stóð sig vel þessa nótt.

Yst á Hornströndum heitir,

Hornbjarg og Kópatjörn,

Þeir vita það fyrir vestan,

þar verpir hvítur örn.

Svo yrkir ekki ómerkari maður en Jónas Hallgrímsson um ekki ómerkari stað en Hornbjarg. Á dagskrá þennan annan dag var sem sagt smá skokk um bjargið. Eftir morgunmat og nestissmurning var lagt upp frá vitanum. Úti var skýjað, hlýtt og smá gola eða með öðrum orðum, eðal gönguveður.

Við gengum af stað, skoðuðum bátaþvottastöðina í Blakkabás að ofan, virtum fyrir okkur undarlega steindrjóla sem bera nafnið Fjalir. Fjalirnar eru eins og þrjár ljósar spýtur sem standa aðeins frá bjarginu og vísa beint til himins, þær einhvern vegin passa bara ekki þarna. Við vorum náttúrulega löngu búin að boða komu okkar þarna í bjargið svo þessi heimsókn hefði ekki átt að koma fuglinum að óvörum….en við komum sko greinilega aftan af þeim því þeir voru ekki búnir að þrífa fyrir komu okkur. Ógeðsleg fýla stígur upp af bjargbrúninni og smýgur inn í nasirnar og tekur sér þar bólfestu, þvílík stækja. Það tíðkast greinilega ekki í fuglabyggðum að taka á móti gestum með ajax ilm í lofti. Tófan gaggaði og vonaðist eftir harðfiski en lét sér örugglega nægja einn fugl úr skítafýlubyggðinni þegar ekkert bólaði á fiskinum.

Við héldum áfram upp bjargið í gegnum almenningsskarð og sáum þá restina af bjarginu blasa við svo og Hornið sjálft sem Hornstrandirnar bera nafn sitt af. Það fyrsta sem mig langar til að segja ykkur frá er Harðviðrisgjá (prófið að segja það hratt fimm sinnum). Hún er mjög sérstök af því leyti að þar drýpur sagan af hverri klettasyllu. Niður þessa gjá fóru mennirnir í gamla daga þegar þeir voru að sækja fugl og egg í bjargið. Þarna upp kom Ragnar í Reykjafirði þegar hann var búin að klífa bjargið frá sjó og þarna niður töltir rebbi núna því þarna er gott að komast leiðar sinnar um allt bjargið. Harðviðrisgjá er líka nafn sem festist manni í minni, það ku víst vera tilkomið vegna þess að þegar kaldur norðanvindurinn skellur á annarri brún gjánnar kastast hann yfir á hina brúnina með miklum látum, það hljómar víst eins og verið sé að skjóta af fallbyssu. Það hékk spotti niður í gjánna sem notaður hafði verið fyrr á öldinni við bjargsig, það þorði enginn að prófa, mér var meira að segja bannað það. Kannski sem betur fer. Því annars hefði þetta kannski gerst?

Karl fór í bjargsig
þar fékk hann pungsig
þá varð hann eftir sig
og hún fór heim og lagði sig.

Eftir nokkra stund komum við að Kálfatindum. Þeir eru nú ekki beint frýnilegir að sjá þarna. Manni finnst þeir vera snarbrattir og mjókka upp, þannig að á toppinum væru bara nokkrir sentimetrar til að slaka á. Þeir eru svo sem ekkert neitt sérstaklega háir þessir tindar, teygja sig 534 metra upp í loftið, en sú hæð gerir þá samt sem áður af einum af hæðstu tindunum á þessu svæði. Það var því ekkert annað að gera en að spíta í lófana og tölta upp á Kálfatinda…hvaða samning skyldu beljurnar vera með þarna ég meina fyrst var það Kýrskarð og svo Kálfatindar…hvar skyldi nautið vera? Ég hefði haft meira gaman af því að klifra upp á Nautsdrjóla heldur en Kálfatind….ehehehe! Jæja áfram áfram, upp upp mín sál og allt mitt geð. Kálfatindar voru ekki erfiðir, þeir voru brattir en tóku mjög snöggt af. Ég lagðist á magann á brúninni og horfði 534 metra niður, beint niður í sjó, ég hefði orðið af döðlum ef ég hefði dottið þarna niður. En það var nú svo sem engin hætta á því. Við læddumst svo út á lítinn klett þarna við hliðina og tókum mynd af hópnum. Ég fékk smá skjálfta í annað hnéð þegar ég kom niður og sá hvar ég hafði fetað mig aftur á bak með myndavélina fyrir augunum, úffff þetta var kannski pínulítill leikur að lífinu. Alla vega svona eftir á. Við læddumst svo niður að Kálfinum og fetuðum áfram að næsta hjalla sem heitir Miðfell. Þegar á topp þess fjalls er komið sér maður Hornið blasa við. Við gengum eftir hryggnum ofan á Miðfelli, þarna endar fjallið snögglega eins og það hafi verið skorið með ostaskera. Þar var kjörin staður til myndatöku, standandi á klettanös aðeins með sjóinn og svo Hælavíkurbjarg í baksýn, þetta verður jólakortamyndin í ár.

Við gengum svo niður af Miðfelli og út á Hornið sjálft. Ég hef hugsað til þessa staðs frá því ég stóð á Hælavíkurbjargi í fyrra og horfði í átt að Horni og vonaði að þokunni myndi létta eitt augnablik svo ég gæti séð. Nú var ég hér komin á blessað Hornið sem ullaði á mig í fyrra, en nú var engin þoka. Útsýnið var magnað. Loftið var rafmagnað. Næsta stoppistöð var Grænland. Hafísinn rétt fyrir utan. Þetta var toppurinn á tilverunni. Eftir gott stopp á Horninu var göngunni haldið áfram og nú var gengið niður að Hornbæjunum. Ekki svo sem mikið um það að segja, nema að á útidyrahurðinni á öðru húsinu þarna í miðjunni á engu var búið að setja skilti sem á stóð: Engan ruslpóst, takk fyrir! Hahaha það þótti mér mjög fyndið. Svo var tölt í rólegheitum til baka í vitann. Dagsgangan taldi tæpa 20 kílómetra á tíu tímum með mörgum gónum og andköfum. Frábær dagur á frú Horni. Þessi vísa var samin og skrifuð í gestabókinni á Horni.

Í sætum sunnanvindi,

settumst við blíðviðrisgjá.

Við klöpp undir Kálfatindi,

kúrði sig refur þá.

Þegar í vitann kom beið okkar heit og nýlöguð kjötsúpa, sturtan góða og kókdósin sem ég burðaðist með mér daginn áður yfir kúnna. Um kvöldið upphófust miklar og heitar umræður um veru refsins í bjarginu þ.e. hvort það sé refnum að kenna að fuglinum hafi fækkaðí bjarginu. Skoðanir eru náttúrulega mjög skiptar á þessu, ummerkin sem ég sá á bjarginu þarna um daginn bentu mjög sterklega til þess að rebbi fari mjög reglulega í bjargið og nái sér í mat, hver annar ætti að skilja þessa eggjaskrun eftir út um allt. En það skýrir samt auðvitað ekki allt því fuglinn í Vestmannaeyjum er líka að hverfa og þar er enginn rebbi á ferðinni. Svo er það víst þannig að refurinn er elsta villta spendýrið hér á landi, hann var komin hingað löngu á undan okkar spendýrategund. Heimsskautarefurinn er svo í útrýmingarhættu á flestum stöðum í heiminum, það eru einungis tveir staðir í heiminum þar sem rebba er að fjölga og eru Hornstrandir annar þeirra staða. Ég las í gegnum lagabókstaf í leit að ástæðu þess að ákveðið var að gera Hornstrandir að friðlandi þar segir svo sem ekkert sérstaklega um refinn, þar segir að á Hornströndum sé friðland, svo varðveita megi óspillta náttúru þeirra. En hvort refurinn er hluti af þessari óspilltu náttúru er spurning sem verður að svara fyrr eða síðar. Þið hafið kannski lesið það út úr því sem ég er búin að skrifa að ég er ekkert sérstaklega hrifin af rebba, mér finnst að það eigi að halda fjölda hans í skefjum, alls ekki útrýma honum. Mér þykir það mjög sorglegt að í eyjunni minni úti á Breiðafirði sé miklu, miklu meira af fugli heldur en í Hornbjargi einu stærsta fuglabjargi í Evrópu. En það er ekki í mínum verkahring að troða skoðun minni á ykkur hin, ég er á því að aðeins þeir sem búa á þessum afskekktu stöðum frá ári til árs (á sumrin) séu þeir einu sem hafa rétt á því að taka þessa ákvörðun, ekki einhver fræðingur í Reykjavík sem hefur komið örsjaldan á staðinn og hana nú. Núna skal ég lofa að tala ekki meira um rebba.

Eftir þessar heitu umræður fórum við í skoðunarferð um vitann með staðarhaldara sem heitir Ævar. Það var mjög skemmtilegt og fróðlegt að ganga þarna um vitann með honum enda sérstaklega skemmtilegur og hnyttinn maður. Hann sagði okkur frá að vitinn hefði verið byggður árið 1930, í miðri vitavæðingu landsins. Hann notaði samlíkingu við Kárahnjúka en sagði jafnframt að vitavæðingin hafi náð til allra landshluta, ekki bara á austurlands eins og Kárahnjúkar núna. Vitinn var steyptur upp á einu sumri, með fyrstu steypuhrærivél sem kom á þennan landshluta. Veggirnir eru hvorki meira né minna en 25 sentimetra þykkir, spáið í því, allt steypt með einni hrærivél. Til að byrja með var vitinn gasknúinn sem þýddi mikla vinnu fyrir vitavörðinn því þá varð alltaf að vera að fylgjast með vindátt til að rétt jafnvægi héldist á loftinu inni í vitahúsinu. Vitinn stendur í tuttugu metra hæð yfir sjávarmáli, svo er turninn sjálfur rúmir tíu metrar svo peran endurkastar ljósinu í tæplega 31 metra hæð. Árið 1960 var búin til lítil vatnsvirkjun sem notuð var til að knýja vitann, þá var hann orðin rafknúinn. Árið 1995 var vitinn síðan rafvæddur með sólar og vindorku og er nú alsjálfvirkur, það sama ár fór síðasti vitavörðurinn úr Hornbjargsvita. Engin er því á þessu svæði nema bara rétt yfir sumartímann. Ævar sagði okkur svo ýmsar sögur af fólkinu sem sinnti starfi vitavarðar. Nokkuð ljóst er að þetta var ekki neitt draumastarf. Ég fann þennan kafla á netinu en hann skrifar Jóhann Pétursson en hann var vitavörður á Hornbjargi í 24 ár, svona lýsir hann vistinni.

Það var víst hrikalega illa borgað að vera vitavörður. Til að mynda sagði Ævar okkur frá manni sem starfaði sem vitavörður en hann hafði ekki efni á að senda börnin sín í skóla á veturna vegna auraleysis. Ein af ástæðum þessara bágu kjara mun hafa verið sú að litið var á það sem hlunnindi að vera í ókeypis húsnæði og svo væri hægt að týna reka og selja sem girðingarstaura. Ég kíkti nú niður af bjarginu meðan ég var þarna og sé ekki fyrir mér að þægilegt hafi verið að ná í reka í kringum vitann því þarna eru yfirleitt 20 metrar eða meira niður að sjó. Þó ég sé hrifin af því að vera í óbyggðum hefði ég ekki viljað vera þarna í einhverjum grimmum norðan vetrarstorminum. Ég spurði Ævar í gamni hvort hann hefði einhvern tíma orðið hræddur þarna á þessum þremur sumrum sem þau hjónin hafa dvalið þarna. Hann vildi nú ekki viðurkenna að hann hefði orðið hræddur en hann sagði mér söguna af Hollendingnum fljúgandi sem fauk niður af Axarfjallinu og inn á gólf hjá honum, aldrei sagðist Ævar hafa séð nokkrum mann eins hræddan og aumingja Hollendinginn. Hann fór víst bara beint aftur til Hollands þegar hann komst frá Hornbjargi. Hann mun sennilega aldrei gleyma storminum sem hann lenti í á þessum stað. Jáhá þetta var nokkuð langur dagur, klukkan var rúmlega eitt þegar ég lagðist á dýnuna og reyndi að sofna. Ég gafst svo upp á mjög svo ósamtaka hrotukór, tók svefnpokann minn undir hendina og fann mér annan og hljóðlátari náttstað, það ætti að banna svona hávaða á nóttinni.

Öðru nafni langi dagurinn. Við vissum að þessi dagur yrði strembinn og settum okkur því í stellingar strax um morguninn. Þetta leit nú svo sem ekki nógu vel út þarna í morgunsárið. Skyggnið var aðeins um tíu metrar því úti var svartaþoka og hitastigið var að minnsta kosti tíu gráðum lægra heldur en daginn áður. Því gekk maður af stað með stóra pokann á bakinu, í ull, flíspeysu og regnúlpu með vettlinga og húfu. Vitinn var fljótur að hverfa sjónum, þokan gleypti hann með húð og á hári á nokkrum mínútum. Fyrst var stappað á Axarfjalli, ekki mjög hátt fjall en samt erfitt því eftir fimm mínútur var ég gersamlega að kafna úr hita, hafði ofklætt mig aðeins þennan morguninn. Það er stór klettur í sjónum fyrir neðan Axarfjall sem heitir Öxi, svo það skýrir nafnið á fjallinu. Kletturinn er meira að segja í laginu eins og Öxi, kannski guð almáttugur hafi gleymt öxinni þarna þegar hann var að höggva fjallið til. Uppi á fjallinu hefur sennilega verið fínasta útsýni ef ekki hefði verið fyrir þokuna. Ég hafði þó glæsilegt útsýni yfir nýju gönguskóna mína, já þeir voru að standa sig vel. Áfram gengum við eftir furðulegum gps punktum sem báru okkur að mér fannst mikið af leið, hefði verið einfaldara að halda sig bara við brúnina. En ég hef svo sem ekkert vit á því.

Eftir göngu í dúnmjúkum mosaþembum komum við að fyrsta ósnum þann daginn. Það þurfti að vaða Hrolleifsvíkurá, hún var nú ekki merkileg þessi fyrsta spræna, svo ómerkileg að ég stiklaði yfir hana. Áfram var tölt nú í átt að næstu vík sem heitir Drífandi, á leiðinni þangað gengum við fram hjá Digranesi, fyndið hvað maður finnur sömu nöfnin um allt land. Ánna Drífanda þurfti að vaða, hún náði mér þó litla hobbitanum aðeins upp að hnjám. Áin endaði í fossi sem féll fram af bjargbrún beint út í sjó. Þarna var setið og etið, brauðið mitt með spægipylsunni klikkaði auðvitað ekki J Þegar forystuhrútarnir voru hlaupnir af stað með rakettu í rassinum gekk ekta hópurinn af stað með fram bjargbrúninni, þetta svæði heitir Smiðjuvíkurbjarg og svo Smiðjuvík og svo undarlega tindsnafnið Lás! Hverjum skyldi hafa dottið sú nafngift í hug, þarna hefði kannski verið hægt að skella nautinu???. Þokan síðan um morguninn var alveg horfin og nú brosti sólin móti okkur, það var mjög fallegt og friðsælt að ganga þarna á brúninni. Ég held að gróðurinn geti meira segja fundið til einmannaleika á svona bjargi. Við fundum líka eitt tófugreni og miðað við stærðina var það örugglega með fimm svefnherbergjum, stofu og leikherbergi í kjallaranum.

Smiðjuvík er svo sem ekki mikið öðruvísi en hinar víkurnar, mjög fallegt landslag rammað inn með bjargi til beggja handa, uppi á bjarginu er smá tjörn sem nýtist vel sem fuglabað fyrir léttsaltaða fuglana. Þarna niðri í víkinni mættum við haug af hjartahjúkkum og læknum, þau voru að fara á okkar fyrri gististað og við á þeirra. Þarna í Smiðjuvíkinni voru leifar af gömlum flutningagám sem rak tóman í matvinnsluvélina þarna fyrir einhverjum árum. Ekki er mikið eftir af honum enda hefur herra kári barið honum þarna í bergið svo gámurinn er ekki svipur hjá sjón lengur. Smiðjuvíkin fór í eyði árið 1933, síðasti bóndinn þar hét Hjálmar Jónsson, hann bjó þar með 70-80 rollum. Sagan segir að Hjálmar hafi verið snillingur sem bjó úr alfaraleið. Hann var vel læs og skrifandi, átti gott bókasafn og orðabækur á dönsku og ensku sem hann notaði til að lesa erlenda texta. Hjálmar lifði á fisk og fuglaveiðum og seldi reka til að fjármagna sjálfan sig, hann þurfti að borga heilar 50 krónur í leigu og svo keypti hann líka Moggann og DV sem á þeim tíma hét Heimskringla og Lögberg og lét senda sér það í Smiðjuvíkina, aumingja póstmaðurinn.

Hjálmar var ekkert of sáttur að búa þarna í Smiðjuvíkinni, hann kvartaði yfir þoku og súld og svo var lítið um gestagang á þessum slóðum líka, hann hefði kannski átt að reyna að stofna veitingahús með vöfflum og rjóma. Hjálmar flutti frá Smiðjuvík árið 1933 og var bærinn fljótur að grotna niður þegar hann flutti þaðan. Núna standa aðeins smá tóftir og annar gaflinn eftir, smá minning um forna fegurð.

…og áfram var haldið, yfir Smiðjuvíkurósinn. Næst á dagskrá var Barðsvík. Þar varð að tölta upp á enn einn ásinn þennan daginn. Í Barðsvík á Barði landsnámsmaður að hafa numið land, sá hinn sami og átti smiðju í Smiðjuvík. Ég man mjög lítið eftir Barðsvíkinni nema það að hún var svona ljósgræn á litinn. Sem segir mér að sennilegast hafi hún verið nokkuð vot. Ég held að ástæðan fyrir því að þessi vík festist ekki í minni mér hafi verið sú að framundan voru Göngumannaskörð, skörð sem búið var að hræða mann með síðustu daga. Göngumannaskörð eru einn brattasti fjallvegur á Vestfjörðum, þó ekki nema 366 metrar á hæð. Þau litu heldur ekki beint frýnilega út þar sem risu fyrir ofan nestisstaðinn, sérstaklega ekki þar sem við vorum búin að labba um það bil 15 kílómetra, vaða þrjár ár og vera með stóra pokann á bakinu. Núna var þetta bara spurning um þrjóskuna og úthaldið. En það var ekkert annað að gera en að bregða undir sig betri fætinum því næsti náttstaður var handan við þessi fjandans skörð. Við siluðumst því af stað. Fórum hægt og rólega, upp, upp upp á fjall. Við stoppuðum nokkrum sinnum til að kasta mæðinni, óþarfi að vera að burðast með hana með sér líka. Svo fór að lokum að við stóðum í skarðinu, aðeins bleikar og nokkuð sveittar og horfðum niður í næstu vík sem heitir Bolungarvík, þó ekki Bolungarvík heldur Bolungarvík! Skildist þetta? Ég skal alveg viðurkenna það að ég var orðin nokkuð þreytt. Þegar efsta hjalla var náð, þurfti náttúrulega að fara niður aftur. Það var rúmlega klukkutíma gangur eftir heim að húsi. Þegar við komum niður hlíðina tók við sandströnd, svona eins og í útlöndum, vantaði bara nokkra gráðu hita í sjóinn, þá hefði það verið fullkomið. Rétt við húsið þurfti svo að vaða í síðasta sinn þann daginn, Bolungarvíkurósinn var nokkuð djúpur fyrir Hobbita, svona dónalega nærri innra læri og straumurinn var nokkuð sterkur. Þarna í miðjum ósnum kláraði maður orkubirgðirnar fyrir þann daginn, ég hefði ekki nennt að labba meira þennan daginn þó ég hefði fengið borgað fyrir það og hana nú.

Maggi gamli tók upp á því að detta í síðasta skarðinu, hjó í sundur á sér hausinn og smellti litskrúðugasta marblett sem ég hef séð lengi á lærið á sér. Hann er þó seigur sá gamli og komst sjálfur heim í hús, það er örugglega gúmmí í hans DNA. Seinna um kvöldið gleypti maður í sig saltfisk með tólg og drakk bjór úr níu ára sjoppunni. Ég fékk efri koju í þessu gistiplássi með stórum og mjúkum KODDA ahhhhh hvað var gott að sofa á honum. Ég svaf eins og steinn þessa nótt enda bráðnauðsynlegt að hlaða batteríin eftir þennan langa en dásamlega dag. Það er örugglega eins með okkur mennina og gsm-símana, stundum er nauðsynlegt að tæma alveg af batteríinu, þá virkar maður betur á eftir J

Þar sem auðn allt áður var,

að því skulum hyggja.

Einhvern tíma aftur þar

aðrir munu byggja.

Ávallt hvarflar hugur heim,

um hlýjan morgunroða.

Fylgi guð og gæfan þeim,

sem götur aftur troða.

Svona samdi Hallfríður Finnbogadóttir til Bolungarvíkur. Það er fallegt í Bolungarvík, sendin strönd, grænar hlíðar og fjallið Ernir vakir yfir. Þarna hefur Reimar, sá hinn sami og gerir út bátinn, aðsetur yfir sumartímann ásamt fjölskyldu sinni. Pjakkurinn hans Reimars fór þarna um allt á fjórhjóli og tók reddaði öllum hlutum sem hugurinn girndist. Í víkinni eru tvö hús og er annað þeirra er leigt út fyrir ferðalanga eins og okkur. Þarna fór ágætlega um tuttugu manns og hinir tjölduðu út á hlaði og líkaði bara vel.

Þennan morgun var ró í kofanum. Ekkert sérstakt var skipulagt þennan dag þó ýmsar göngur væru í boði. Því var fólk bara rólegt, það tekur kannski meira en eina nótt til að hlaða svona tóm batterí. Úti var steikjandi sól og bongóblíða. Heitasti dagurinn í þessari ferð. Ég ákvað að fara frekar í fjörugöngu út á Straumnes í stað þess að æða upp á næsta fjall. Ég get ekki sagt að þetta hafi verið nein sunnudagsganga og ég myndi aldrei leggja það á mig að labba aftur þarna út á Straumnesið. Það var samt frekar magnað að sitja þarna á steininum og sjá nákvæmlega engin ummerki um manninn, nema eina Muuu mjólk sem hafði rekið í fjöruna. Gangan út þetta nes var stikl steinum, rúma tvo tíma hvora leið kannski svona 6-7 kílómetrar. Þó hún hafi verið falleg var hún ekki skemmtileg. Svo ef þið eruð einhvern tíma í Bolungarvík skulið þið frekar fara í sólbað heldur en að ganga út á Straumnes….hehehe! Það skemmtilegasta við þessa göngu var belgurinn sem ég fann út á horni, svona stór hvítur belgur sem einhvern tíma hefur verið fastur við net úti á ballarhafi. Hann hafði loksins komist á land þarna rétt hjá Straumnesi. Ég tók belginn og dröslaði honum niður í fjöru og henti honum út í sjó. Við horfðum svo á belginn reka út, eins og hann væri á leiðinni til Grænlands. Þegar við svo komum til baka að húsinu í Bolungarvík mættum við húsráðanda með belginn aftan í kerrunni á fjórhjólinu! Frekar fyndið að belgur geti tekið svona nítíu gráðu beygju og hafnað beint í fanginu á Reimari, það er pottþétt betra að vera þar heldur en á Grænlandi.

Um kvöldið átti ég og fleiri matarvaktina og var eldaður pastaréttur á frekar fúnum gashellum. Það tók endalausan tíma að sjóða pastað og þegar það var loksins soðið var það hálfgerð drulla, ég fékk næstum klígju af að borða það en ég fólkið kvartaði ekki. Það þyrfti að smakka pastað eins og það á að vera fyrst þeim fannst þetta gott. Baldur og fleiri veiðimenn veiddu bleikan fisk við lækinn og hann var borin fram sem sushi við góðar undirtektir ásamt saltfisk afgöngum síðan kvöldið áður. Ég smakkaði sushi í fyrra og læt þá reynslu koma í veg fyrir að borða hráan fisk þetta árið. Ég verð bara að fá svona mat soðin. Eftir mat og spjall fórum við öll niður í fjöru þar sem kveikt var í rekaviðsbrennu og allir sungu ekta rútubílasöngva og dönsuðu svo einn Víkivaka alveg eins og þeir gera í Færeyjum. Sólin varpaði bleikri birtu á umhverfið og aldan lék sér við ströndina. Þetta var allt saman ægilega rómantískt, það eina sem vantaði upp á var að vera ástfangin…..en það er allt önnur saga. Við fórum tiltölulega snemma í ból eftir hálfgerðan letidag í sólskini og blíðu, morguninn eftir átti ég ásamt fleirum að koma morgunverðinum á borðið. Því miður náði ég ekki að sofa vel þessa nótt, það var eitthvað sem hélt fyrir mér vöku, sennilegast stress yfir því að sofa yfir mig morguninn eftir, hver veit?

Eins ótrúlega og það hljómar fyrir ykkur sem þekkið mig þá var það Kristjana morgunhani sem vaknaði fyrstur, það er nú eiginlega saga til næstu bæjar ehehehe!!  Klukkan sjö var ég að skera gúrku og sjóða vatn og fleira sem þarf til að elda hefðbundin morgunmat. Svo var öllu pakkað saman og kofinn þrifinn. Reimar tók það að sér að sigla með farangurinn okkar í Reykjafjörð svo við þurftum bara að bera dagspoka í dag með nesti og vaðskóm (auðvitað ekki nýjum). Við lögðum af stað frá Bolungarvík upp úr klukkan tíu. Á leiðinni út úr víkinni mættum við undarlegum Karli sem stóð þarna í hálfu kafi og góndi út í loftið. Ég reyndi að veifa honum og brosa til hans en hann setti bara fram álkuna og það lá við að hann ullaði á mig. Ég skyldi þetta ekki því ég er vön því að karlarnir liggi flatir fyrir mér…… J Svo sá ég náttúrlega að karlinn var úr steini, hafði sennilegast orðið af steini meðan hann var að bíða eftir mér, ég kom nokkrum öldum of seint fyrir hann. Við hliðina á karlinum stendur svo annar hraundrjóli sem heitir Drangsnes, sömu nöfnin aftur. Þegar við komum fyrir nesið blasti næsti fjörður við en hann heitir Furufjörður. En áður en komið var í botn hans þurfti að fara yfir Bolungarvíkurófæru….úúúúú! Spennandi. Ófæran sú arna getur verið mjög erfið á flóði þar sem brattir klettarnir standa hnýptir út í sjó. Á fjöru er þetta svo ekkert merkilegt þá er hægt að labba á milli tveggja kletta án þess svo mikið sem að blotna á tánum. Svo var gersamlega undursamlegt að ganga þarna í fjörunni eða ekki….það var nákvæmlega eins og þegar við gengum daginn áður út á Straumnes, stikl á stórgrýti, ógeðslega leiðinlegt undirlendi. Að lokum komum við svo í botn fjarðarins.

Nú veit ég að þið bíðið spennt og spurningin sem hljómar í huga ykkar er: Hvað er svona merkilegt við þennan Furufjörð? Furufjörður, fjörður furunnar. Í botni fjarðarins er risastórt tveggja hæða einbýlishús í svissneskum stíl, mér fannst það engan veginn passa þarna, aumingja Heiða hlýtur að vera heimilislaus eftir að húsið hennar var flutt frá Sviss og þarna inn í Furufjörð. Fyrir utan húsið var alveg geggjað þægilegt hengirúm, ég myndi vilja hafa tækifæri til að lúlla þar einhvern daginn í blíðunni. Á þessum degi var rétt hægt að máta það. Furufjörður var áður fyrr ein mest metna bújörðin á Hornströndum þar stóðu þrjú myndarleg býli, núna eru þar aðeins mosagrónir hólar. Í Furufirði er líka lítið bænahús, svona mini kirkja frá aldamótunum 1900. Það lætur nú ekki mikið yfir sér þó er verið að endurbæta það, svona til að viðhalda sögunni. Fyrir utan bænahúsið er kirkjugarður þar sem fyrrum ábúendur svæðisins hvíla. Nýjasta gröfin var frá árinu 1944 og minnir mig að það hafi verið bóndinn sjálfur sem átti hana. Við gengum inn í bænahúsið og sungum þar saman einn sálm, það hljómaði vel í þessu litla en stórmerkilega húsi á hjara veraldar. Loftið í húsinu var blátt og stjörnubjart svo augljóst er að þarna hefur natinn maður eða kona föndrað.

Ég veit þið trúið því sennilega ekki en .........það er meira merkilegt við Furufjörð. Þegar við vorum búin að vaða Furufjarðarósinn vorum við formlega búin að yfirgefa Hornstrandarfriðlandið, þarna mátti því skjóta rebba. Ég reif því upp túttuberjabyssuna mína og beið spennt eftir fyrsta færinu….og ég bíð enn með túttuna tilbúna. Eftir vaðið þurfti náttúrulega að æða upp. Nú var það ekkert annað en Svartaskarð sem átti að tækla. Þetta var svona hver á sínum hraða skarð. Maður trítlaði þetta í rólegheitum. Svartaskarð var samt sem áður alls ekki réttnefni á þessari annars ágætu steinahrúgu, nær hefði verið að skíra skarðið Hvítaskarð því efst í skarðinu þurfti að stappa á snjó og það bara heillengi. Mér gekk þetta ágætlega til að byrja með, en smán saman fann ég hvernig óttinn fór að ná tökum á mér, læsti sig í hverja taug. Svo þegar ég þurfti ég að taka örlítið stærra skref til að komast yfir smá sprungu sprakk ég alveg á limminu og fann að hálsinn á mér herptist saman svo ég náði varla andanum. Sumir eru lofthræddir, aðrir flughræddir en ég er snjóhrædd! Ég hef enga skýringu á því hvers vegna ég hræðist þetta hvíta drasl því ekki hefur verið mikið af því á Suðurlandi hin síðari ár, en svona er þetta bara. Ég heiti Kristjana og er snjóhrædd

 Í skarðinu sáum við niður í næsta fjörð sem heitir Þaralátursfjörður, stórt nafn fyrir lítinn og þröngan fjörð. Þaralátursfjörður var aldrei þéttbýll þá mest vegna þess að landskostir voru ekki miklir. Besta orðið til lýsa þessum fallega firði er blautur, það var svona rauðleit mýrarslikja á honum. . Þarna æðir vatnið niður frá jöklinum og skiptist í ótal sprænur og ár. Þarna fór maður bara snemma í vaðskónna og gekk svo yfir hvert fótabaðið á eftir öðru. Í ferðinni með mér var maður sem heitir Baldur, sérstaklega skemmtilegur maður sem kenndi mér í Kennó. Það vill svo skemmtilega til að hann er jarðareigandi þarna í Þaralátursfirði. Afi hans keypti þessa eyðijörð fyrir sumarlaunin sín í síldarvinnslu, man nú ekki hvað hún kostaði á sínum tíma en það var mjög líklega ódýrara en kjallaraíbúð í 101 er nú. Baldur

sagði okkur margt skemmtilegt um þennan stað, til dæmis að einhvern tíma hefði staðið þar til að reisa síldarverksmiðju því þarna er mjög aðdjúpt og gott fyrir skip að leggja að. Þó varð aldrei neitt úr þessum framkvæmdum en í Þaralátursfirði leita skip oft skjóls í slæmum veðrum en þann dag í dag því þarna heldur Þaralátur verndarhendi yfir öllum þeim sem ekki eru sammála stríðinu í Írak. Í gömlum heimildum segir að sakamenn hafi nýtt sér fámenni Þaralátursfjarðar og falið sig þar fyrir lögunum. Einn þeirra sem þar faldi sig hét Óskapur, hafið þið heyrt aðra eins snilld, Óskapur gat náttúrulega ekki orðið neitt annað en sakamaður, ekki hafið þið heyrt um glæpamann sem heitir Heilagur Friður. Óskapur bófi var svo rekin burt af bændum með heykvíslar og hann fékk að fara óáreittur gegn því skilyrði að koma aldrei aftur á Hornstrandir. Sanngjörn skipti finnst ykkur ekki Eftir góða sögustund hjá Baldri gengum við svo yfir Þaralátursnes og við blasti Reykjafjörður.

Nú fannst manni eins og maður væri komin í menninguna, þarna var meira að segja flugvöllur og höfn. Reykjafjörður ber nafn með renntu því þarna rýkur alls staðar úr jörðinni og vinin í óbyggðunum…..heit og góð sundlaug og heitur pottur. En sundlaug þessi var steypt árið 1938 og er sjálfrennsli í hana, beint úr náttúrulegum hverum. Við gengum niður í fjörðinn svo létt í spori að það gustaði undir iljarnar á manni. Eftir að við vorum búin að koma okkur fyrir fórum við í mat til Lillu en hún er eiginkona Ragnars, þau hjónin reka þarna ferðamannaþjónustu og auðvitað styrktum við það frábæra starf þeirra með því að kaupa af þeim heitan mat þarna um kvöldið. Eftir frábæra kjötsúpu óðum við í sundlaugina og jemin hvað það var þægilegt, sundlaugin var heit eins og heitur pottur og heiti potturinn var nógu heitur til að sjóða egg. Maður fann hvernig þreytan yfirgaf vöðvana og táfýlan rann í burtu. Eftir smá tíma í lauginni nennti maður hvorki að fara upp úr né hanga þarna lengur.

Þarna í Reykjafirði eiga Þrúða og Hallgrímur fyrrum sveitungar mínir og kórfélagar úr Tungunum hús. Við fórum í te til þeirra um kvöldið, vel blandað te með sítrónu og sykri og smá lögg af áfengum mjöð. Seint um kvöldið rataði maður heim. Teið virkaði á mig eins og fínasta svefnmeðal og sluppu herbergisfélagar mínir úr meyjarskemmunni við að syngja vögguvísuna fyrir mig þetta kvöldið. Ég bókstaflega sofnaði eins og steinn áður en ég fann hvað koddinn var mjúkur.  

Upp er runninn hinn sjötti dagur,afskaplega bjartur og fagur. Ég vaknaði  með tónlistina úr spilaranum í eyrunum, hafði sofið með það í eyrunum alla nóttina og var gjörsamlega að drepast í eyrunum allan daginn vegna þessa. Mér fannst samt eins og ég hefði sofið í heila öld og verið vakin af fallegum prinsi, eða ekki. Það var nú ekki beint fallegur fengur í hrútastíunni fyrir myndarlegar kindur í þessari ferð frekar en í þeirri fyrri, það var farið að slá í þessa hrúta. Hehehe! Það var ekkert stress í fólki þennan morgun, veðrið var alveg geggjað, sól og blíða. Eftir fyrirlestur frá jarðfræðingnum í hópnum var haldið af stað inn eftir firðinum í átt að Drangajökli, jökli já bara af því mér er svo vel við þetta hvíta drasl. Ég man því miður ekki nema smá glefsur af því sem jarðfræðingurinn sagði. Það sem helst festist í huga minn var að Drangajökull er sá jökull sem er í lægsti hæð yfir sjávarmáli. Jökulröndin stendur í um 800 metra hæð yfir sjávarmáli, sem þýðir við gætum haft svona hvíta húfu á Esjunni, spáið í því! Drangajökull rís hæst í 925 metra hæð og því ætti það ekki að vera ofraun fyrir nokkurn mann að toppa hann. Nema kannski mig sem þoli ekki svona snjódrasl. Í Reykjafjörð fellur svo stærsti skriðjökullinn úr Drangajökli og fer hann í Reykjarfjarðarósinn sem ég segi ykkur frá seinna.

Gangan að jöklinum var alveg mögnuð. Ekki fyrir löngu síðan néri og réri jökulinn sér á þessu svæði svo allir klettar og steinar bera þess merki. Manni fannst maður vera eitthvað svo ægilega fróður eftir að hafa hlustað á fyrirlesturinn þarna um morguninn, sá einhverjar rákir og rendur sem maður hefði ekki veitt athygli á öðrum tíma. Aftur furðulega göngu í stórgrýti komum við loks að jökulröndinni. Á sléttlendinu þarna fyrir framan jökulinn stóð járnstöng upp úr jörðinni og á henni stóð 1994, það ár var jökulröndin upp við þessa stöng. Nú 13 árum seinna hafði jökullinn hopað um ca.800 metra, það er mælt með smiðsauganu hans Kalla. Samkvæmt GPS tækjunum vorum við líka komin lengst inn á jökul þó við værum ennþá í þessu fáránlega grjóti. Ég náði því ekki hvers vegna þessi grýtta leið var valin þegar leiðin með fram ánni var sléttlend. Spes! Útsýnið á jökulinn var ægifagurt, nú sá maður hversu blár himininn var og hversu hvítur jökullinn var, þarna einhvers staðar í fjarska mættust svo þessir tveir litir og runnu saman. Við settumst í nesti þarna í klettunum og horfðum dáleidd á umhverfið. Það eru engin orð nógu sterk til að lýsa því sem fyrir augu bar. Þessa reynslu öðlast aðeins sá sem leggur þessa mögnuðu göngu á sig og hvet ég ykkur sem þetta lesið og hafið ekki farið á þetta svæði til að skipuleggja ferð þangað hið fyrsta því miðað við hversu mikið jökullinn hopar á ári hverju verður ekki mikið eftir af honum til að dáðst af í framtíðinni.

Svo gengum við til baka, komum passlega til að fara í mat hjá Lillu um kvöldið. Fengum yndislega sveppasúpu og fisk í karrí, alveg geggjað. Svo var aftur farið í laugina og látið líða úr kroppnum. Skruppum aðeins aftur til Þrúðu í smá meira te. Komum heim í hús þar sem verið var að éta harðfisk og hákarl, smá spjall og svo í háttinn.

Upp er runninn hinn síðasti dagur. Blendar tilfinningar sóttu að mér. Skyldi ekki vera hægt að vera svolítið lengur þarna í Reykjafirði. Ég gat ekki verið að fara heim á morgun til þess eins að hanga í Reykjavík. Hvað átti ég að gera við restina af sumrinu? Þennan fallega föstudagsmorgun sáum við Reykjafjörðinn í sínum allra fegursta búningi. Hvergi var ský á himni, sjórinn kyssti ströndina, hafflöturinn var spegilsléttur, það glitraði á ánna sem liðaðist í rólegheitum í gegnum fjörðinn og út í sjó, það var letibragur á umhverfinu. Geirólfsnúpur stóð sperrtur í fjarska og hafði náð að raka saman í pínulitla hvíta húfu ofan á sig svo við sáum ekki alveg upp á topp. En það átti eftir að breytast. Eftir morgunmat fórum við í gönguferð um Reykjafjörð með Ragnari. Ragnar Jakobsson ólst upp þarna í firðinum og er alltaf kenndur við hann. Ragnar þessi vann það mikla afrek að klifra upp Hornbjarg frá sjó þegar hann var rétt rúmlega tvítugur. Ég gramsaði og gramsaði á netinu en fann hvergi einn einasta staf um þetta afrek hans, samt veit ég að um það hefur verið skrifað því í ferðinni las fararstjórinn grein sem birtist í Mogganum fyrir einhverjum árum, en ég fann hana ekki. Ég ætla því að reyna að segja ykkur frá þessu eftir minni og vona ég að þetta komist nokkuð rétt til skila. Ragnar hafði auðvitað sigið í bjargið nokkur sumur þegar hann ákveður að klifra upp það. Alltaf var farið í bjargið frá toppinum og hafði engin trú á því að hægt væri að komast upp það frá sjó. Ragnar gerði tilraun einu sinni til að komast upp þegar hann hafði sigið niður á stóru sylluna í bjarginu, það tókst hjá honum og hafði hann því nokkra reynslu af því hvar best væri að fara upp. En stóra syllan er um mitt bjarg. Fyrir neðan sylluna og niður í sjó er þverhníptur klettur sem kappinn hafði enga reynslu af. En eina bjarta sumarnótt fékk hann bróðir sinn til að skutla sér að bjarginu því nú ætlaði hann að reyna. Ragnar var í gúmmístígvélum með bretahjálminn á hausnum, hann hafði ekki vettlinga né önnur hjálpartæki sem heppilegt hefði verið að hafa meðferðis. Á leiðinni upp lenti hann oft í kröppum dansi, á örmjóum syllum sem hann varð að fikra sig eftir, sumir þessara sylla voru meira að segja inn undir sig, fyrir neðan var svo þverhnípt niður í sjó. Ragnari sagðist hafa létt mikið þegar hann komst upp á stóru sylluna því hann vissi að eftir það yrði þetta leikur einn, þá var hallinn kannski bara 85 gráður í staðinn fyrir 90…! Ragnar kom upp úr bjarginu í gegnum Harðviðrisgjá sem þið vitið allt um og gekk léttur í spori heim að Hornbæjunum. Þar var honum fagnað og afreki hans síðar líkt við afrek kappans sem toppaði Everest nokkrum vikum áður. Ragnar er því sannur íslenskur vitleysingur.

Ragnar sagði okkur frá einni ferð sinni og bróður hans þar sem þeir þurftu að drösla belju með sér frá Reykjafirði yfir í Látravík því kusan þar hafði drepist. Úff mér fannst nú bara oft á tíðum nógu erfitt að drösla mér þessa leið og ekki var ég með Búkollu í eftirdragi og hafa ber það í huga að Ragnar var bara tíu ára.

Ragnar átti þrettán systkini. Hann sagði þetta um móðir sína, hún var alltaf ólétt, fyrst á fætur og síðust í rúmið, oft heyrði maður hana vera að prjóna þegar ljósin voru slökkt, síðan snérust sögurnar hans ekki frekar um kvenfólk. Heldur karlanna, eins gott að maður er ekki Rauðsokka. Reykjafjörður fór í eyði árið 1959 sem er nokkuð seinna heldur en á öðrum svæðum þarna. Húsunum þarna hefur alltaf verið haldið við og sváfum við til að mynda í húsinu sem Ragnar ólst upp í á sínum tíma en það var byggt árið 1938. Öll húsin þarna í firðinum eru byggð úr rekaviði, eðal stólpum beint frá túndrum í Rússlandi. Þessi reki er þó ekki lengur til staðar í dag og sagði Ragnar okkur að í fyrravetur hafi einungis rekið einn bol inn í fjörðinn, já Rússarnir eru greinilega að verða tæknivæddari en þeir voru í gamla daga.

Úti á miðju túni stóð steinn sem Ragnar sagði að væri mjög merkilegur. Ég náttúrulega bjó mig undir sögu af einhverjum álfum og huldufólki sem oftast tengjast svona grjóti en….það var ekki alveg það sem sá gamli átti við. Jú, jú á þennan stein hafði rokkarinn Mick Jagger pissað á þegar hann heimsótti svæðið fyrir nokkrum árum með fullt af golsóttum fylgimeyjum. Golsóttar urðu þær eftir að hafa verið í sundlauginni smá tíma….hahaha! Hefði kannski verið betra að þrífa maskarann af sér áður en maður stakk sér í laugina, eða bara sleppa honum alveg. Að vera málaður í framan á svona stöðum er eiginlega bara trúðslegt, þið skiljið hvað ég meina J Alla vega gerðist eitthvað þegar Mikki karlinn pissaði á steininn, því nú vaxa á honum undurfalleg blóm…..! Það sagði Ragnar að minnsta kosti.

En jæja, eftir sögugönguna var ekki seinna vænna en að stefna á Geirólf. Hann var meira að segja búinn að taka ofan fyrir okkur. Hluti af hópnum hélt því af stað meðan aðrir ákváðu að njóta blíðunnar við húsið. Geirólfsnúpur stendur austanmegin í Reykjafirði, hann er 433 metrar á hæð og minnir á eyju því hann stendur svo langt út í sjó. Mig langaði mikið að fara upp á hann, því frá toppi hans vissi ég að hægt væri að sjá í hina áttina. En hingað til í ferðinni hafði það ekki verið möguleiki, því augað sá ekki í gegnum Geirólf sem skagar svona langt út í sjóinn. Sagan segir að Geirólfur landnámsmaður hafi brotið skip sitt undir núpnum og sest þar að. Hann gat náttúrulega ekkert annað gert því skipið hans var brotið, ekki gat hann siglt með Reimari til baka J. Fyrst þurfti að ganga í gegnum kríuvarpið, en undirlendið í Reykjafirði þykist krían eiga svo allir þarna ganga með hjálm eða prik til að varna því að fjandans krían steypi sér í hausinn á manni. Mér stóð ekki á sama því skal ég lofa ykkur. Svo þurfti að vaða yfir Reykjafjarðarósinn, það var alvöru spræna skal ég segja ykkur, straumur og læti. Þar sem ósinn var dýpstur náði hann mér upp undir rasskinnar. Svo tók við ganga í gegnum einstaklega fallega vík sem heitir Sigluvík. Þar er sko nóg eftir af rekaviði, alveg heilu varnargarðarnir. Gangan upp á Geirólf sjálfan var gleðiganga í þvílíkri blíðu, því hærra upp sem maður fór, því heitara varð og á toppnum þurfti maður að hátta sig því þar var logn. Útsýnið þarna uppi var náttúrulega alveg ólýsanlegt. Til hægri (held það sé norður) sá maður Hornbjarg og Kálfatinda sem höfðu fengið lánaða húfuna sem Geirólfur var með um morguninn og sett hana um hálsinn svo aðeins hæsti hlutinn stóð upp úr. Við rassinum brosti jökullinn, snjóhvítur (held það sé í suður). Í austur blöstu svo við Drangaskörðin og það svæði sem við ætlum að heimsækja og traðka á, á næsta ári. Lengst í fjarska sáum við svo glitta í fjöllinn í Norðurfirði en þangað förum við á morgun. Við sátum í óratíma uppi á fjallinu, tókum fullt af myndum, skrifuðum í gestabókina sem var mjög vel falin inni í vörðunni á toppnum. En mest gónuðum við og gláptum út í fjarskann, við vorum ekki bara á toppi Geirólfsnúps, við vorum á toppi tilverunnar. Það var eins og við vissum að þegar við færum niður að fjallinu væri þessi draumur búinn og það að hanga þarna uppi var aðeins til þess að fresta kveðjustundinni. En svo fór að lokum að við töltum niður sömu leið og við komum upp. Áðum við sama lækinn og ég borðaði allra síðustu samlokuna, ég sver það ég hef ekki fengið mér eina brauðsneið síðan ég kom heim…..gæsahúð. Við komum að húsinu rétt um sjö, höfðum tíma til að stökkva í laugina og þvo af okkur ilmvatnið og kaupa yndislega og langþráða kók í búðinni hjá Lillu. Kók er alltaf gott en þarna var það ennþá betra en venjulega. Í kvöldmat voru grilluð læri, með kartöflum, salati og sósu. Ég hafði líka látið senda mér hvítvín sem rann sérstaklega ljúflega niður. Við sátum öll úti og borðuðum í kvöldsólinni sem hitaði allt upp með sterkum geislum sínum, þetta var allt svo fallegt og rómanstískt, eins og í rauðu ástarsögunum, nema ástina vantaði. Svo hjálpuðust allir við að ganga frá. Svo fórum við inn í hús og nú var haldið áfram að drekka, eins gott að þetta var kassi af hvítvíni en ekki ein flaska. Maggi gamli hrærði svo í kakó með smá rommi út í, nammi namm manni hitnaði inn að beini við það. Svo var söngur, glens og gaman og já meira að segja dansað í litla eldhúsinu. Hamingjan hreinlega skein úr hverju andliti. Eftir góða stund og létta lund gengum við saman niður í fjöru, að bálkesti sem nota bene var settur upp í miðju kríuvarpinu. Þar héldum við áfram söngnum. Við bættist fólk úr kofanum þarna í firðinum þar á meðal kona sem heitir Ingibjörg sú ku hafa verið í hljómsveit sem hét BG og Ingibjörg, hún var með gítar með sér og einhver annar kom með harmonikku með sér og nú var heldur betur sungið og dansað. Alltaf gaman þegar verið er saman með smá smurningu fyrir raddböndin sér við hönd. Krían reyndi að taka þátt en hún varð fljótlega öfundsjúk yfir okkur undurfögru söngröddum og reyndi að skemma skemmtunina fyrir okkur hinum með endalausu laglausu gargi og dónaskap. Ótrúlega fimur en pirrandi fugl. Smán saman fór fólkið að týnast heim í hús. Óli lokbrá birtist í gervi kríu og seiðaði mann með sér heim í hús og upp í rúm. Herbergið snérist aðeins þegar ég lagðist á koddann, kannski hafði ég drukkið einu glasi og mikið þarna um nóttina, ég var ekki viss. Kannski var þetta bara ringulreið í huganum vegna allrar þeirrar fegurðar sem hann hafði þurft að meðtaka síðustu daga. Öllu þessu varð að koma fyrir í heilabúinu því ég hafði ekki haft vit á því að hafa með mér neitt skriffæri til að hripa neinn skapaðan hlut niður og ég ætlaði sko ekki að gleyma neinu eða neinum. Ég held að það hafi nú gengið nokkuð vel að koma þessum minningum í rétta geymslu, alla vega þannig að hægt sé að skrifa upp úr þeim þessar 14 blaðsíður. Er einhver ennþá að lesa? Mig dreymdi ekkert þessa nótt og mig sem dreymir alltaf eitthvað, yfirleitt eitthvað ljótt. En nú var hugurinn tómur, engar ljótar myndir hefðu getað spillt þessari ró.

Já þetta var víst ekki umflúið lengur, í dag vorum við á leiðinni heim. Í smá stressi um morguninn leitaði ég af símanum mínum sem ég hafði stungið ofan í bakpokann í upphafi ferðar ef ske kynni að það yrði gsm-samband einhvers staðar á leiðinni. Það er náttúrulega ekki hægt að vera símalaus þegar komið er í menninguna, það voru nokkur grömm sem maður hefði getað sparað sér. Klukkan rúmlega tíu var allt klárt. Húsið orðið hreint. Báturinn beið við bryggjuna. Krían gargaði óþolinmóð á okkur, hún var sennilega sú eina sem var ánægð með að við skyldum vera að fara. Ég held að sólin hafi verið í fýlu, hún sem brosti sínu blíðasta daginn áður til að þess að reyna að plata okkur til að vera aðeins lengur sá að þrátt fyrir það ætluðum við að fara. Hún sendi því þoku og dumbung yfir okkur og blés lífi í sjóinn svo báturinn lét ófriðlega við bryggjuna. Við kvöddum Reykjafjörð og Hornstrandir því í þoku og dimmviðri og æddum út á sjó. Ég skal lofa ykkur því að ég á eftir að koma þarna aftur og aftur og já kannski einu sinni enn. Ég fann það um leið og við fórum frá bryggjunni að ég myndi verða sjóveik, báturinn fór að vísu áfram en samt hentist hann til og frá um leið. Útsýnið var ekkert, maður sá bara þokuna. Við vorum ekki búin að sigla lengi þegar ég var komin með æluna upp í háls. Svo þurftum við að stoppa við Drangaskörðin, eða þar sagði skipstjórinn að við værum stopp því við náttúrulega sáum ekkert hvar við vorum. Þar þurfti að ná í nokkra farþega sem höfðu verið að klifra þarna í skörðunum. Þetta var hræðilegt stopp og alltof langt. Eftir rúmlega þrjátíu mínútur þegar fólkið, hundar og farangur þeirra voru komin um borð var haldið áfram að Norðurfirði, kannski fjörtíu mínútna sigling sem ég gubbaði svona tíu sinnum á. Oj bara. Ég var svo ánægð þegar ég sá bryggjuna í Norðurfirði og svo sátt við að vera komin í land þar. Það er því svolítið fyndið að segja frá því að það eina sem var virkilega erfitt í þessari ferð var siglingin heim. Það var ekkert erfitt að hugsa til þess að á baki voru um það bil 120 kílómetrar. Það var heldur ekkert erfitt að hugsa til þess að á baki voru um það bil 4500 metrar í hækkun. Það var heldur ekkert erfitt að hugsa til þreyttu vöðvana í fótunum, þetta var bara svona hamingjuþreyta. Það eina sem er erfitt að hugsa til baka um var þessi blessaða sigling heim, með fullri virðingu fyrir Reimari þá hefði ég frekar viljað synda heim heldur en þetta.

Við kvöddumst svo á bryggjunni í Norðurfirði. Maður kyssti og knúsaði ferðafélagana og rifjaði upp nokkrar minningar um leið. Við keyrðum svo aftur heim á jeppanum. Svæðið var hulið dalalæðu, svo aðeins oddhvöss fjöllinn, sem ég vil kalla Hornstrandalöguð stóðu upp úr. Vegurinn var ekki eins hættulegur á leiðinni heim því maður sá ekkert hvað góndi yfir manni eða gein undir manni. Við sátum tvær á leiðinni heim og fyrstu klukkutímana var dauðaþögn í bílnum. Hugurinn var að melta og þá getur maður ekki verið að tala um leið. Þegar nær dró höfuðborginni fóru svo minningarnar að brjótast fram og nú kjaftaði á okkur hver tuska. Manstu þetta? Manstu hitt? Manstu þegar þessi gerði þetta? Og manstu eftir veðrinu þarna? Veðrið? Við vorum alveg ótrúlega heppin!

Mig langar svo að lokum að beina nokkrum orðum til þeirra sem deildu þessum tíma með mér. Það er með ólíkindum hvað félagsskapurinn hefur mikið að segja í svona ferðum. Ég var töluvert yngri en flestir í þessari ferð en það virtist ekki breyta neinu, ég átti gott spjall við flesta þá sem þarna voru. Er ekki aldur líka afstæður. Í þessari ferð var bara dásemdarfólk, hvort sem það var ungt, gamalt, karlar eða konur, mér fannst eins og allir næðu vel saman. Við vorum komin til þess að njóta náttúrunnar og upplifa fegurðina sem þetta svæði hefur upp á að bjóða. Það var mikið hlegið. Ekkert grátið. Stundum rökrætt. En aldrei slegist. Sambönd voru mynduð við nýja frábæra einstaklinga sem vonandi eiga eftir að vaxa og styrkjast á komandi árum, því svona hópur getur ekki annað gert að halda áfram að vera saman. Ég veit ekki hvort eitthvert ykkar er að lesa þennan texta en ef svo er þá vona ég hafi ekki gleymt að segja frá neinu sem ykkur fannst mikilsvert að myndi koma fram. Eins og ég segi þá var hugurinn bara orðin sléttfullur af minningum og því getur vel verið að eitthvað hafi lekið út. Auðvitað var ég ekki að skrifa söguna fyrir neinn nema sjálfa mig, það geri ég alltaf þegar ég hef upplifað eitthvað skemmtilegt. En mér þætti líka gaman að heyra frá ykkur og öðrum sem hafa farið þarna um. Kannski fá svar við spurningunni: Hvað minning er sterkust í ykkar huga eftir þessa daga í paradís? Netfangið mitt er: kristjap@ismennt.is , koma svo ég veit þið getið þetta J Ég sendi ykkur mínar bestu kveðjur og vona að þið séuð að njóta sumarsins.

Takk fyrir mig

Bestu kveðjur

Kristjana óbyggðaunnandi.

Hér á eftir fara svo nokkrar krækjur á hinar ýmsu greinar og vefsvæði sem gaman er að lesa og rifja upp.

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hoindex

http://www.nat.is/travelguide/ahugav_st_hornbjarg.htm

http://www.ovissuferdir.net/saga.htm

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hofurufj

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hosmidjuv

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hotaralatursfj

http://www.freydis.is/Velkomin.html

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hornst_horeykjafj

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hogongul2

http://www.vestfirdir.is/index.php?page=hohornv

http://www.djupavik.com/