Eins ótrúlega og það hljómar fyrir ykkur sem þekkið mig þá var það Kristjana morgunhani sem vaknaði fyrstur, það er nú eiginlega saga til næstu bæjar ehehehe!!  Klukkan sjö var ég að skera gúrku og sjóða vatn og fleira sem þarf til að elda hefðbundin morgunmat. Svo var öllu pakkað saman og kofinn þrifinn. Reimar tók það að sér að sigla með farangurinn okkar í Reykjafjörð svo við þurftum bara að bera dagspoka í dag með nesti og vaðskóm (auðvitað ekki nýjum). Við lögðum af stað frá Bolungarvík upp úr klukkan tíu. Á leiðinni út úr víkinni mættum við undarlegum Karli sem stóð þarna í hálfu kafi og góndi út í loftið. Ég reyndi að veifa honum og brosa til hans en hann setti bara fram álkuna og það lá við að hann ullaði á mig. Ég skyldi þetta ekki því ég er vön því að karlarnir liggi flatir fyrir mér…… J Svo sá ég náttúrlega að karlinn var úr steini, hafði sennilegast orðið af steini meðan hann var að bíða eftir mér, ég kom nokkrum öldum of seint fyrir hann. Við hliðina á karlinum stendur svo annar hraundrjóli sem heitir Drangsnes, sömu nöfnin aftur. Þegar við komum fyrir nesið blasti næsti fjörður við en hann heitir Furufjörður. En áður en komið var í botn hans þurfti að fara yfir Bolungarvíkurófæru….úúúúú! Spennandi. Ófæran sú arna getur verið mjög erfið á flóði þar sem brattir klettarnir standa hnýptir út í sjó. Á fjöru er þetta svo ekkert merkilegt þá er hægt að labba á milli tveggja kletta án þess svo mikið sem að blotna á tánum. Svo var gersamlega undursamlegt að ganga þarna í fjörunni eða ekki….það var nákvæmlega eins og þegar við gengum daginn áður út á Straumnes, stikl á stórgrýti, ógeðslega leiðinlegt undirlendi. Að lokum komum við svo í botn fjarðarins.

Nú veit ég að þið bíðið spennt og spurningin sem hljómar í huga ykkar er: Hvað er svona merkilegt við þennan Furufjörð? Furufjörður, fjörður furunnar. Í botni fjarðarins er risastórt tveggja hæða einbýlishús í svissneskum stíl, mér fannst það engan veginn passa þarna, aumingja Heiða hlýtur að vera heimilislaus eftir að húsið hennar var flutt frá Sviss og þarna inn í Furufjörð. Fyrir utan húsið var alveg geggjað þægilegt hengirúm, ég myndi vilja hafa tækifæri til að lúlla þar einhvern daginn í blíðunni. Á þessum degi var rétt hægt að máta það. Furufjörður var áður fyrr ein mest metna bújörðin á Hornströndum þar stóðu þrjú myndarleg býli, núna eru þar aðeins mosagrónir hólar. Í Furufirði er líka lítið bænahús, svona mini kirkja frá aldamótunum 1900. Það lætur nú ekki mikið yfir sér þó er verið að endurbæta það, svona til að viðhalda sögunni. Fyrir utan bænahúsið er kirkjugarður þar sem fyrrum ábúendur svæðisins hvíla. Nýjasta gröfin var frá árinu 1944 og minnir mig að það hafi verið bóndinn sjálfur sem átti hana. Við gengum inn í bænahúsið og sungum þar saman einn sálm, það hljómaði vel í þessu litla en stórmerkilega húsi á hjara veraldar. Loftið í húsinu var blátt og stjörnubjart svo augljóst er að þarna hefur natinn maður eða kona föndrað.

Ég veit þið trúið því sennilega ekki en .........það er meira merkilegt við Furufjörð. Þegar við vorum búin að vaða Furufjarðarósinn vorum við formlega búin að yfirgefa Hornstrandarfriðlandið, þarna mátti því skjóta rebba. Ég reif því upp túttuberjabyssuna mína og beið spennt eftir fyrsta færinu….og ég bíð enn með túttuna tilbúna. Eftir vaðið þurfti náttúrulega að æða upp. Nú var það ekkert annað en Svartaskarð sem átti að tækla. Þetta var svona hver á sínum hraða skarð. Maður trítlaði þetta í rólegheitum. Svartaskarð var samt sem áður alls ekki réttnefni á þessari annars ágætu steinahrúgu, nær hefði verið að skíra skarðið Hvítaskarð því efst í skarðinu þurfti að stappa á snjó og það bara heillengi. Mér gekk þetta ágætlega til að byrja með, en smán saman fann ég hvernig óttinn fór að ná tökum á mér, læsti sig í hverja taug. Svo þegar ég þurfti ég að taka örlítið stærra skref til að komast yfir smá sprungu sprakk ég alveg á limminu og fann að hálsinn á mér herptist saman svo ég náði varla andanum. Sumir eru lofthræddir, aðrir flughræddir en ég er snjóhrædd! Ég hef enga skýringu á því hvers vegna ég hræðist þetta hvíta drasl því ekki hefur verið mikið af því á Suðurlandi hin síðari ár, en svona er þetta bara. Ég heiti Kristjana og er snjóhrædd

 Í skarðinu sáum við niður í næsta fjörð sem heitir Þaralátursfjörður, stórt nafn fyrir lítinn og þröngan fjörð. Þaralátursfjörður var aldrei þéttbýll þá mest vegna þess að landskostir voru ekki miklir. Besta orðið til lýsa þessum fallega firði er blautur, það var svona rauðleit mýrarslikja á honum. . Þarna æðir vatnið niður frá jöklinum og skiptist í ótal sprænur og ár. Þarna fór maður bara snemma í vaðskónna og gekk svo yfir hvert fótabaðið á eftir öðru. Í ferðinni með mér var maður sem heitir Baldur, sérstaklega skemmtilegur maður sem kenndi mér í Kennó. Það vill svo skemmtilega til að hann er jarðareigandi þarna í Þaralátursfirði. Afi hans keypti þessa eyðijörð fyrir sumarlaunin sín í síldarvinnslu, man nú ekki hvað hún kostaði á sínum tíma en það var mjög líklega ódýrara en kjallaraíbúð í 101 er nú. Baldur

sagði okkur margt skemmtilegt um þennan stað, til dæmis að einhvern tíma hefði staðið þar til að reisa síldarverksmiðju því þarna er mjög aðdjúpt og gott fyrir skip að leggja að. Þó varð aldrei neitt úr þessum framkvæmdum en í Þaralátursfirði leita skip oft skjóls í slæmum veðrum en þann dag í dag því þarna heldur Þaralátur verndarhendi yfir öllum þeim sem ekki eru sammála stríðinu í Írak. Í gömlum heimildum segir að sakamenn hafi nýtt sér fámenni Þaralátursfjarðar og falið sig þar fyrir lögunum. Einn þeirra sem þar faldi sig hét Óskapur, hafið þið heyrt aðra eins snilld, Óskapur gat náttúrulega ekki orðið neitt annað en sakamaður, ekki hafið þið heyrt um glæpamann sem heitir Heilagur Friður. Óskapur bófi var svo rekin burt af bændum með heykvíslar og hann fékk að fara óáreittur gegn því skilyrði að koma aldrei aftur á Hornstrandir. Sanngjörn skipti finnst ykkur ekki Eftir góða sögustund hjá Baldri gengum við svo yfir Þaralátursnes og við blasti Reykjafjörður.

Nú fannst manni eins og maður væri komin í menninguna, þarna var meira að segja flugvöllur og höfn. Reykjafjörður ber nafn með renntu því þarna rýkur alls staðar úr jörðinni og vinin í óbyggðunum…..heit og góð sundlaug og heitur pottur. En sundlaug þessi var steypt árið 1938 og er sjálfrennsli í hana, beint úr náttúrulegum hverum. Við gengum niður í fjörðinn svo létt í spori að það gustaði undir iljarnar á manni. Eftir að við vorum búin að koma okkur fyrir fórum við í mat til Lillu en hún er eiginkona Ragnars, þau hjónin reka þarna ferðamannaþjónustu og auðvitað styrktum við það frábæra starf þeirra með því að kaupa af þeim heitan mat þarna um kvöldið. Eftir frábæra kjötsúpu óðum við í sundlaugina og jemin hvað það var þægilegt, sundlaugin var heit eins og heitur pottur og heiti potturinn var nógu heitur til að sjóða egg. Maður fann hvernig þreytan yfirgaf vöðvana og táfýlan rann í burtu. Eftir smá tíma í lauginni nennti maður hvorki að fara upp úr né hanga þarna lengur.

Þarna í Reykjafirði eiga Þrúða og Hallgrímur fyrrum sveitungar mínir og kórfélagar úr Tungunum hús. Við fórum í te til þeirra um kvöldið, vel blandað te með sítrónu og sykri og smá lögg af áfengum mjöð. Seint um kvöldið rataði maður heim. Teið virkaði á mig eins og fínasta svefnmeðal og sluppu herbergisfélagar mínir úr meyjarskemmunni við að syngja vögguvísuna fyrir mig þetta kvöldið. Ég bókstaflega sofnaði eins og steinn áður en ég fann hvað koddinn var mjúkur.